2009/Feb/25

ก่อนอื่น กด Ctrl+F5  1 ครั้ง จะได้พบกับอะไรใหม่ๆ อิอิ

 

โผล่หัวกลับมา หลังจากหาทางเข้าบล๊อกไม่เจอไปซะนาน
คราวนี้กลับมาพร้อมคำว่า

"จบแล้ว"

จบแล้วจริงๆ นะ 6 ปีอันแสนยาวนาน
แต่เมื่อมองจากจุดนี้ ตรงนี้ ที่เป็นอยู่ขณะนี้
6 ปีที่ผ่านไป ไม่ใช่เวลาที่ยาวนานอะไรเลย
ยังรู้สึกเหมือนว่า เพิ่งไปงานรับน้องเป็นน้องเล็กสุดในสายรหัสมาได้ไม่นาน

ปี 1 ที่ศาลายา ชีวิตสนุกสนาน
ปั่นจักรยานวนไปวนมาทุกวัน

ปี 2 ข้ามฟากมา ก็โตขึ้นจากปี 1 เยอะแยะนะ
เริ่มรู้สึกได้ว่า เฮ้ย ! นี่เราเริ่มเข้าใกล้คำว่าหมอขึ้นอีกนิดนึงแล้วนะ
ต้องผจญภัยกับกลิ่นฟอร์มาลีนที่แสบจมูกได้อีก
แต่เรียนไปเรียนมาก็ชินอ่ะนะ ฮ่าๆ
Gross Anatomy เป็นอะไรที่ fav สุดแล้วสำหรับปีสองเนี่ย
เป็นปีแรกเลยที่รู้สึกว่าแม่งงงจะต้องอ่านหนังสืออะไรมากมายขนาดนี้
ท่องหัวโต สมองบวม ก็ยังรู้สึกว่าเฮ้ยทำไมยังไม่หมดอีก !
แต่ก็ผ่านมาได้โดยสวัสดิภาพ

ปี 3 ปีนี้ก็เริ่มเรียนเรื่องโรคภัย ขยับเข้าใกล้คำว่าหมอมากอีกคืบนึง
แต่ปีนี้ทุกข์มหาศาลอยู่ที่ตอนอ่านหนังสือสอบ
ตอนปีสองว่าอ่านเยอะแล้ว ปีสามนี่แบบเยอะกว่าอีก -"-
สอบทุกครั้ง กลัวตกทุกครั้ง แต่สุดท้ายก็รอดอ่ะนะ

ปี 4 ปีนี้ได้สัมผัสกับชีวิตหมอๆ มากขึ้น
ยังจำความรู้สึกตอนไปซักประวัติตรวจร่างกายเองครั้งแรกได้เลย
ตื่นเต้น มือไม้ไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนดี
แต่ก้ต้องทำตัวให้ดูน่าเชื่อถือหน่อย เดี๋ยวคนไข้จะไม่ศรัทธา

ปี 5 ปีนี้ก็โตขึ้นอีก ต้องรู้นั่นรู้นี่ ได้รับความคาดหวังจากรอบข้าง
เพราะอีกปีเดียวก็จะเป็น extern แล้ว ต้องรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ก็พยายามจะรู้ให้ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ก็อย่างที่รู้ๆ กัน
ไม่มีใครทำอะไรได้สมบูรณ์แบบหรอกเนอะ

ปี 6 ในที่สุดก็มาถึงก้าวสุดท้าย ปีนี้เป็นอะไรที่สนุกมาก
มีความสุขทุกๆ วัน แต่ในความสุขก็มีความทุกข์ที่ไม่น่าเชื่อซ่อนอยู่
ปีนี้มีทั้งวันที่ยิ้มได้ทั้งหน้าและทั้งใจ
และก็มีวันที่รู้สึกแย่ เหนื่อย ท้อใจจนต้องร้องไห้ออกมา
ปีนี้เป็นปีที่เราได้รู้ซึ้งถึงคำว่ามิตรภาพจริงๆ
เพื่อนๆ คอยช่วยเหลือกันตลอด จนกระทั่งทุกคนมีวันนี้ เวลานี้ได้

พอมองย้อนกลับไป 6 ปี ไม่ใช่เวลาที่ยาวนานอะไรเลย
วูบหนึ่งในวันสุดท้ายที่สอบเสร็จ
รู้สึกดีใจที่ในที่สุดก็จบซะที 6 ปีที่ตรากตรำร่ำเรียนมา
แต่พอดีใจไปสักพัก ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งก็แทรกเข้ามา
เมื่อเรียนจบ ก็ต้องมีคำว่าลาจาก
เราต้องแยกจากเพื่อนๆ ที่เคยอยู่ด้วยกัน เห็นหน้าค่าตากันมาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ในที่สุดอีกไม่กี่วันข้างหน้า ก็ถึงเวลาที่ต้องแยกทางกันเดิน
แต่ละคนก็มีเส้นทางของตัวเองที่จะเดินต่อไป

พอมองถึงอนาคตในวันข้างหน้า
ความรับผิดชอบอีกมากมายที่รออยู่
เราก็ยังรู้สึกกลัว กลัวว่าจะไม่สามารถทำได้อย่างที่ควรจะเป็น
แต่เมื่อเวลามาถึง ก็คงไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงอะไรได้
คงต้อง "พยายาม" ให้ถึงที่สุด
จะใช้สิ่งที่ได้เก็บเกี่ยวมาตลอด 6 ปีให้เป็นประโยชน์สูงสุด
เพื่อที่จะให้คนไข้ที่มาหาเรา
ได้รับแต่สิ่งดีๆ กลับไป
เราจะพยายาม

Comment

Comment:

Tweet


To create the thesis summary referring to this good post was not effortless but you cope with it. When any single writer is as good as you are, we would ne'er have got any problems with the dissertation.
#4 by RussellDonna (91.212.226.136) At 2012-01-11 21:35,
จบกันสักทีเนอะคะกุ้งศรี (ฮี่ๆๆ ฉายานี้เพิ่งหัดเรียกค่ะ)question


ดีใจมากกกกกกก แต่อีกมุมก็แอบใจหายเหมือนกัน

จะต้องจากเพื่อนๆแล้ว จะต้องออกไปทำงานเองแล้ว

กลัวเหมือนกันน้าเนี่ย แง่ะsad smile



แต่ยังไงก็ตาม คิดว่าพวกเราก็คงจะต้องปลอดภัยกันกลับมา

ปล แล้วใครจะมาดูเด็กๆ ผู้ชายๆ และสาวๆ กะเราแล้วล่ะคะเนี่ย
#3 by nolvlina~* At 2009-02-25 18:06,
พี่ต้าร์งกจริงๆเลี้ยงแค่ไอติมไผ่ทอง ชิชะ
เปาเลี้ยงลูกอมสองบาทละกัน แพงสุดๆ
(เอาเงินไปเลี้ยงผู้ชายหมดแหละต้องเข้าใจนะ)
หกปีเหรอ เท่ากับเปารักจินเลยembarrassedมันเกี่ยวกับด้วยเหรอ อิอิ
อย่างไงก็ชีวิตมันก็แค่เริ่มต้นนะ ดุ่ย กุ้ง สู้ๆ surprised smile
#2 by JinPao_47 At 2009-02-25 09:26,
เรารู้จักันมาแค่ 4 ปีเองนะ
แต่เหมือนจะรู้เรื่องราวกุ้งเยอะล่ะ 555
"จบแล้ว" เก่งมาก
ต่อจากนี้ก็ต้องพบหนทางใหม่ๆอีกนะ
แต่ยังเจอพี่ที่งงๆ เหมือนเดิม 555
สู้ๆนะคะ
ว่างๆจะเลี้ยงไอติมไผ่ทอง อิอิ
#1 by sothank At 2009-02-25 06:22,